De Lente is begonnen! Voel jij het ook… dat het weer een beetje lichter wordt?

Misschien is dat ook waarom dit seizoen mij ieder jaar weer raakt, omdat het zo mooi laat zien hoe groei eigenlijk bedoeld is. Met vertraging, op een natuurlijke manier, zonder duwen of trekken, maar simpelweg omdat de omstandigheden kloppen en er ruimte ontstaat.

Hoe tof zou het zijn als dat voor ons ook zo zou werken. Helaas is dat voor ons als mens vaak minder vanzelfsprekend.

Laatst zat er een stel tegenover mij die aangaven dat het eigenlijk heel goed gaat, maar ze elkaar toch steeds kwijtraken. Het ging niet meer vanzelf. Terwijl ze dat uitspraken, zag je het ook gebeuren. Hij begon voorzichtig te delen wat hem raakte, zij schoot vrijwel direct in de verdediging, hij trok zich weer iets terug om het niet groter te maken… en nog voordat het gesprek echt begonnen was, waren ze elkaar alweer kwijt. Niet omdat de liefde er niet was, maar het was al gebeurd voordat ze het door hadden.

Dat is wat ik zo vaak zie. Dat het niet de grote dingen zijn die maken dat we vastlopen, maar juist die kleine momenten die zich opstapelen. Even niet echt luisteren, iets inslikken, sneller reageren dan je eigenlijk zou willen. Iets doen tegen je zin in omdat het makkelijker is of omdat het zo gegroeid is. En precies daar, in die ogenschijnlijk kleine verschuivingen, ligt ook weer de ingang naar verandering.

Toen we in dat gesprek vertraagden en ik hen hielp om stil te staan bij wat er in dat moment gebeurde, ontstond er iets anders. Hij bleef iets langer bij wat hij voelde, zonder het meteen te verzachten. Zij bleef iets langer luisteren, ook al was het spannend. En in die paar minuten gebeurde er iets wat ze al een tijd niet meer hadden gevoeld: echte verbinding.

Ik zie het ook bij mensen in hun werk. Ze zitten prima, maar ergens lekt energie weg. Hier zit de beweging dan meestal niet in iets compleet anders, maar in opnieuw contact maken met hun drijfveren, waarden, talenten of gewoon even gas terug.

Voor mij gaat groei nooit over alles omgooien of radicaal andere keuzes maken, maar over opnieuw voelen wat voedt en van daaruit stap voor stap keuzes maken die daar weer bij aansluiten.

De lente herinnert me daar elk jaar opnieuw aan: dat alles wat er al is, weer tot bloei kan komen als het de juiste aandacht krijgt, en dat je niet opnieuw hoeft te beginnen, maar wel opnieuw mag kijken.

Misschien is dat ook de vraag die ik je wil meegeven:
Hoe is jouw voedingsbodem op dit moment, in je relatie, in je werk en in jezelf, en voel je je nog gevoed door wat je doet en hoe je leeft, of merk je dat er iets is dat weer wat aandacht mag krijgen?

Soms begint verandering niet met iets groots, maar met even stil durven staan en echt kijken naar wat er is. Zodat je niet alleen ziet dat het lente wordt, maar het ook weer een beetje in jezelf gaat ervaren. 

Meer weten neem een kijkje op  www.start2choose.nl