Carolien Burghout is Verpleegkundig Specialist Hematologie
en promovendus ‘Zorg in de laatste levensjaren’ in het Jeroen Bosch Ziekenhuis.
In haar column krijg je een inkijkje in haar werk.
Leven voorop
Ik heb haar zojuist verteld dat de bloeduitslagen niet goed
zijn. De kanker laat weer van zich horen. Ze krijgt binnenkort de sleutel van
haar nieuwe huis en is volop bezig met de inrichting ervan. Ze is helemaal niet
bezig met ziek-zijn. Ze voelt zich zo goed de laatste maanden. Ze straalt dan
ook zoveel positieve energie uit...
Een scan van het skelet is medisch gezien verstandig. Want
als de kanker nieuwe activiteit laat zien in haar botten, dan is er reden om
over een behandelplan na te denken. Is dat niet het geval, dan kan met
behandeling nog even gewacht worden. ’Wat gebeurt er als ik het onderzoek nog 3
maanden uitstel?’ Ze kijkt me vragend aan. Tsja, dat is een lastige vraag. Het
doel van het onderzoek is activiteit in de botten van de kanker vast te stellen
en problemen zoals inzakking of dreigende breuken te voorkomen. Maar een
medaille heeft altijd twee kanten. Ik leg haar uit dat de situatie nog steeds
zo kan zijn zoals het nu is: zonder klachten of ziekteverschijnselen. Het kan
ook zijn dat de kanker haar botten toch heeft aangetast en dat ze daar klachten
van krijgt. Ik kijk haar aan en zie dat zij haar besluit heeft genomen. Ze
vertelt me dat ze afziet van het onderzoek. Het past nu niet, ze beseft wat de
consequenties hiervan zouden kunnen zijn, maar neemt weloverwogen het besluit
om het leven nu voorop te stellen. Er is nu even geen plaats voor ziekte. Ze
belooft me om bij verandering contact met mij op te nemen, zodat we samen
opnieuw kunnen kijken wat nodig is.
Als verpleegkundig specialist voel ik me soms kwetsbaar in
dit soort situaties. Wat als het niet goed gaat? Toch is dit besluit niet
alleen iets van mij, maar ook van de patiënt. Het is een gedeeld besluit op
basis van informatie over de verschillende mogelijkheden. Het besluit is
passend bij wat voor déze patiënt in déze situatie er toe doet. De patiënt in
de lead en niet het protocol. Dat is soms lastig, maar maakt wel dat zorg
passend is. Tevreden sluit ik de dag af. Op naar morgen, weer een nieuwe dag met
nieuwe uitdagingen.
Bron: JBZ